İnsanı doğayı Memleketi sevmek...

''Gör beni, gör beni!''diye haykırıyor,ormanlar,platolar,dağlar,ovalar...
''Gör beni!''diyor toprak, su ve gökyüzü.
''Gör beni,gör beni!''diye fisıldıyor,yüzlerinde bin yıllık çizgileri
taşıyan ihtiyarlar,ışığa gülen kadınlar,emeği omuzlamış erkekler,
gözlerine umudu yerleştirmiş çocuklar...


''Gör beni,gör beni''diyor evler,sokaklar, tarihi yapılar,köprüler,
kentler,köyler...

''Gör beni'' sözcükleri,içimde nasıl,ne zaman''Sev beni''ye dönüştü
bilemiyorum...Bildiğim, bu dönüşümü sağlayan Lütfi Özgünaydın'dan
başkası değildi.Ve ben o dönüşümün peşinden gittim,sevim,sevdim,
sevdim...

Fotoğraf Sanatçısı,yazar Lütfi Özgünaydın'ın''Erzincan,sevgili memleketi'nden
söz ediyorum.Doğduğu topraklara,Erzincan ve çevresine hem fotoğrafla hem de
Fotoğrafa eşlik eden şiir yüklü yazılarla bizleri çıkardığı bu yolculukta,ne fotoğraf
makinesinin ne de sözcüklerin,en çok en çok yüreğinin hükmü geçiyor.

Lütfi Özgünaydın'ın fotoğraflarını çok uzun yıllardan,belki de bu tutku yüreğine
ilk düştüğü günden beri izliyorum.Her seferinde beni şaşırtmaktan geri kalmıyor.
Kimi zaman yakaladığı an,kimi zaman yoktan var ettiği imge,bugüne dek hiç
görmediğim bir renk,bir gölge,kimi zaman da ışığın sureti,yepyeni dünyalar
keşfetmeme yol açıyor.


 Zeynep Oral