Keloğlan'ın köyünde güzel bir bahar günüydü.Köylüler çok
soğuk geçen kışın ardından gelen baharı sevinçle karşılıyorlardı.
Köyde tatlı bir telaş yaşanıyordu.Kimi köylüler evlerinde bahar temizliği
yapıyor,kimi evlerinin boyasını yeniliyor,kimileri çapa yaparak topraklarını
ürünlere hazırlıyorlardı.
Tüm köylüler arı gibi çalışıyor işlerin bir an bitmesi için birbirlerinr
yardım ediyorlardı. Keloğlan ise bir ağacın altında şarkı söyleyerek
baharın tadını çıkarıyordu.
''Ben bir keloğlanın
Eşeğim yok palanı.
Varım yoğum doğluktur,
Asla sevmem yalanı.''
Az öteden keloğlan'ın annesinin sesi yükseldi:
''A benim kel oğlum,keleş oğlum!Bak köyde herkes harıl harıl
çalışıyor,sen yine tembellik ediyorsun!''
Zaman zaman köylüler toplanan paralarla köylerini güzelleştirdiler.Artık
ortaya çıkabilecek zor durumlarda ihtiyaçlarını giderebilecekerdi..
Keloğlan hem köyüne hizmet etmekten hem de sevdiği bir işi yapmaktan
dolayı çok mutluydu.Neşeyle şarkı söylemeye başladı.
''Bende bir vergibilirim
Vergimi zamanında veririm.
Ülke kalkınmasının,
Vergiyle sağlanacağını bilirim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder